Zoeken in deze blog

dinsdag 17 april 2018

TRIËNNALE PZ DUFFEL: glorious (?) FAILURE




Na een zonnige treinrit van Aalst naar Duffel, stap ik uit onder een zachte regen. Het weer heeft zo zijn grillen, zeker in april. Of is dit een voorbode van het 'FALEN' uit de titel van de tentoonstelling waar ik naartoe ga... (?)

Gelukkig ligt het Psychiatrisch Ziekenhuis op slechts een paar honderd meter van het station.

Bij de receptie kan je een wandelgids met plannetje en beschrijving van de kunstenaars en hun werken aanschaffen. Misschien krijgt u straks ook nog zin om de uitgebreide catalogus  mee te nemen.




Het Psychiatrisch Ziekenhuis is met deze tentoonstelling niet aan zijn proefstuk toe. De voorbije 10 jaar werd reeds sterk geïnvesteerd in beeldende projecten.

Het enorme park met zijn talrijke gebouwen fungeert als een dorp in het 'dorp Duffel', een open oase voor bewoners en bezoekers. In dat park zijn de voorbije jaren een aantal vaste kunstingrepen neergezet. Thierry DE CORDIER bouwde er zijn 'Kapel van het Niets',  Orla BARRY haar 'Stone Garden', Els VANDEN MEERSCH haar 'Restpaviljoen',...


Els Vanden Meersch, Restpaviljoen, 2009


Luk PILGRIMS, departementaal directeur van PZ Duffel en co-curator van de lopende tentoonstelling (samen met Hans Martens en Christian Verschelden) omschrijft in de catalogus de doelstellingen van de kunstprojecten:

"In de eerste plaats helpt kunst om het taboe rond psychiatrie te doorbreken. De ontwikkelde kunstprojecten hebben een beeldvormingsfunctie en beogen de destigmatisering van psychiatrie en de psychiatrische patiënt.
Als tweede doelstelling zien we kunst als onderdeel van de helende omgeving die de campus wil zijn.
En tenslotte gebruiken we kunst als taal om over psychiatrische en psychologische problemen te spreken."

Met 'FALEN' als thema is de kunsttriënnale nu aan de derde editie toe. Bij de vorige waren 'STILTE' en 'VERGANKELIJKHEID' aan de orde.

FALEN is een gegeven dat zich op alle terreinen van het menselijk bestaan en de menselijke activiteiten situeert. Falen kan leiden tot faalangst, inertie, stress, depressie,... maar kan net zo goed een station zijn op weg naar het geluk(te)...
Dat geldt dus ook voor kunstenaars.

In het kader van deze tentoonstelling wordt het thema uitgediept vanuit drie invalshoeken: falen en sacraliteit, falen van ruimte en tijd, falen van lichaam en geest.

*
We nemen u mee op een wandeling doorheen de tentoonstelling in een poging u tot een  eigen ontdekkingstocht aan te zetten.

Met wie kan een tentoonstelling als 'glorious (?) FAILURE' beter beginnen dan Marcel BROODTHAERS, een 'mislukte' dichter die zijn onverkochte dichtbundels 'Pense-Bête' (1964) in gips goot om zo zijn eerste sculptuur te realiseren, met de bemerking: "Moi aussi, je me suis demandé si je ne pouvais pas vendre quelque chose et réussir dans la vie."

De Vlaamse Gemeenschap kocht 30 jaar na zijn dood het werk voor 400.000 euro. Je kan het nu in het S.M.A.K. gaan bekijken in het 'Broodthaerskabinet', waar je een uitgebreid overzicht van zijn oeuvre vindt.
De hier en in het S.M.A.K. getoonde film 'La pluie' illustreert zijn falen als schrijver wel heel letterlijk.


Marina Abramovic, The artist is present, 2010


Aan de overkant zorgt de presentatie van amper 3 minuten uit de documentaire 'The artist is present' voor emotionele beelden, wanneer Marina ABRAMOVIC uit haar emotieloze, schijnbaar onaantastbare houding ontwaakt als plots haar ex-partner ULAY tegenover haar blijkt te zitten.


We trekken nu door het park naar de eerste grote binnenruimte (3-14 in de bezoekersgids)  waar Meggy RUSTAMOVA (met 'Light Displacement') en Lisa SPILLIAERT (met 'Growth Record') ons in donkere kamers meenemen naar Japan, voor een schijnbaar afstandelijke maar tevens hoogstpersoonlijke benadering van hun onderwerp.


Paulien Boons, Untitled, 2014


De 'gouden' installatie van Paulien BOONS staat symbool voor een minder fraaie werkelijkheid van vluchtelingen en ontheemden.

Ontheemding en kwetsbaarheid is ook het hoofdthema in 'Girl and Toy' van HE SEN.

Het portret 'The Next Rembrandt' (2016) getuigt dan weer van een onbetwistbare zelfzekerheid. Hier wordt echter de rol en de toekomst van de kunstenaar in vraag gesteld, aangezien deze nieuwe Rembrandt een via de computer gerealiseerde 3D-print is.

Johan DE WILDE test ons kijkvermogen en onze taalvaardigheid met zijn tekening 'ik wordt'. Zopas verscheen bij uitgerij Het Balanseer een boek van Harry Vaandrager met deze titel.

Patrick WOKMENI puurt onverwachte esthetiek uit de rauwe werkelijkheid van het nachtleven in Brussel en zijn thuisland Kameroen.

Dan is de esthetiek van Qiu ZHIJIE met zijn serie 'TATTOO' wel van een heel andere aard.

Het beeldend arsenaal van Luc TUYMANS hebben we in het verleden reeds uitvoerig besproken in WATERSCHOENEN. en ook Dirk BRAEKMAN kwam geregeld aan bod.

De met een smiley gemaskerde 'Happy Cop' van BANKSY lijkt zijn geloofwaardigheid als gewapende ordehandhaver te verliezen, maar misschien laten we ons gewoon in de luren leggen door zijn artificiële glimlach.


Francis Alys, Lada Kopeika Project, 2014


Kijk, daar komt de groene Lada van Francis ALYS (en zijn broer) de binnentuin van het Winterpaleis in Sint-Petersburg opgereden en knalt finaal tegen een boom. In 2014 ondernamen ze deze reis n.a.v. Manifesta 10 in Moskou. In 1981 hadden ze dat al een eerste keer geprobeerd, toen Sint-Petersburg nog Leningrad heette, maar wegens panne kwamen ze toen vanuit België niet veel verder dan de  Duitse grens.
Tussen het symbool voor jeugdige afkeer van het kapitalische Westen en de vervlogen dromen en idealen van weleer lag meer dan 20 jaar.

In april 2015 stond ik in MOMA PS1 (NY) voor het eerst oog in oog met deze video. 


Thom Puckey, Figure on Bed with Camera and Weapons, 2013


In het futuristisch ogende gebouw 'Rotonde' ligt een wit marmeren meisje als het ware opgebaard in een koker van zwarte doeken. 'Figure on bed with Camera and Weapons' (2013) is een typische sculptuur van Thom PUCKEY. Dit beeld refereert aan klassieke sculpturen, maar is eigentijdser dan ooit in de combinatie van thema's als wapens, selfies en blootgestelde intimiteit.

Net achter het gebouw staat het glazen 'Restpaviljoen' (2008) dat Els VANDEN MEERSCH ontwierp als go-between tussen een op dze plek afgebroken gebouw uit de negentiende eeuw en het nieuwe. De kleine ruimte fungeert als een glazen 'schrijn' voor tastbare elementen uit het oude gebouw. Het 'Restpaviljoen' behoort tot de vaste collectie van het domein.


Heilig Hart met oranje spankoord


Op weg naar het kasteel staan we op een tweesprong plots oog in oog met een 'Heilig Hart' op een hoge sokkel. De oranje spanriem rond die sokkel zou net zo goed een artistieke dan wel een praktische ingreep kunnen zijn. In het kader van 'Failure' weet je maar nooit. Het is hoe dan ook een gelukkig (?) toeval.

Het kasteel Gevers (genoemd naar de familie die het in 1865 kocht) werd in 1850 gebouwd volgens de plannen van de bekende architect Jean-Pierre CLUYSENAER (1811-1880). Iedereen kent toch zijn Brusselse Sint-Hubertusgalerij en in Aalst hebben we nog een station van zijn hand. Het kasteel werd in 1924 eigendom van het Duffels klooster en kende verschillende functies.

Ik voel me vandaag meer dan welkom. 'Salve' staat in de mozaïekvloer van de inkomhal.


Mark Manders, Clay Figure with Iron Chair, 2009


Een openstaande deur lokt ons meteen naar de halfronde kamer waar Mark MANDERS in een even sobere als indrukwekkende opstelling de show steelt met zijn 'Clay Figure with Iron Chair' (2009), net als zijn andere sculpturen een onderdeel van het project 'Zelfportret als gebouw'. We volgden hem met WATERSCHOENEN in zijn artistiek project van Gent tot Venetië (2013).

MANDERS viert de klassieke Griekse beeldhouwkunst in zijn 'gewonde', 'beschadigde', 'gekwetste', steun zoekende lichamen.


Panamarenko / Jef Cornelis, Sonsbeek buiten de perken, 1971


In de aanpalende donkere kamers wordt het falen gekoppeld aan repetitiviteit en een zekere irritatie bij de toeschouwer (Bruce NAUMAN -Violin Tuned D.E.A.D.), pseudo-wetenschappelijke naïviteit die pure poëzie oplevert (Gustav MESMER - Der Flieger) (PANAMARENKO / Jef Cornelis - Sonsbeek buiten de perken 1971).
In de documentaire van Jef Cornelis probeert een piepjonge PANAMARENKO zijn zeppelin 'Aeromodeller' op de weide van Jef Geys in Balen in de lucht te krijgen om ermee naar Nederland te vliegen. Maar tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren... (dat had Elsschot ook in andere gevallen al voorzien).

Lotte VAN DEN AUDENAEREN vult haar kamer met schijnbaar heel verscheiden werken, die ontstaan op het snijpunt van tijd en ruimte, momentopnames waarin de imperfectie en het oncontroleerbare een plek krijgen: het falen tot poëtische kunst verheven.


Nu wacht ons een wandeling langs de Rooienberg, de straat die richting dorpskerk loopt. Tegenover de kerk, in het klooster melden we ons aan bij het onthaal en staan meteen daarna in het lichtrijke voorportaal van een schitterende kapel. Daar gaan we zo meteen enkele onverwachte kunstwerken ontdekken.
Er zitten alvast enkele oude bekenden van WATERSCHOENEN bij: Johan DE WIT en Anne WENZEL.

Nick ERVINCK zorgt in het voorportaal al meteen voor een schitterende kijkervaring met zijn 'aardbeisculpturen'.

Dat 'Mao' in de kapel komt knielen om vergiffenis te vragen voor de excessen van zijn Culturele Revolutie, is te danken aan de GAO BROTHERS, wiens vader tijdens het regime van Mao omgebracht werd.


Johan De Wit
Het einde van de wereld voor beginners, 2014 -20..


Het einde van de wereld is een thema dat in de kunst wel meer voorkomt. Dan zitten we al snel in kleurrijke, stomende, angstwekkende taferelen met flink wat hellevuur of simpelweg de apocalyps. Denk maar aan Jeroen Bosch.

Johan DE WIT kondigt 'Het einde van de wereld voor beginners' al sinds 2014 doorlopend aan op zijn verstilde, quasi kleurloze manier als een immense installatie van doodgewone, maar gestileerde vormen die zo kenmerkend zijn voor zijn sculpturale werk en tegelijk verwijzen naar illustere voorgangers uit de kunstgeschiedenis als Brancusi, Morandi of Duchamp.



Gao Brothers, Mao's Guilt, 2009


Anne WENZEL heeft zich met haar 'historische bustes' teruggetrokken op de bovengalerij van de kapel. In haar kenmerkende keramische traditie laat ze ruimte voor gecontroleerd experiment met vormen en vurige glazuren, al is de ondertoon meestal donker. Gezien de directe link met oorlog (dat onuitroeibare beest) is dat voor deze serie 'Damaged Goods' een perfecte mix.

Een gedachte in de marge: geen idee waar Bill VIOLA gebleven is...

We moeten nu terug naar ons startpunt, waar in het park nog enkele werken wachten. Spijtig genoeg beslist het weer er anders over en eindigen we onze wandeling voor het billboard van Maarten VAN DEN EYNDE. Onder een malse regen zien we hoe Maarten de scheuren in het uitgedroogde meer van Montbel restaureert. (o ironie).

Frederik VAN SIMAEY, Wim CUYVERS, Kris MARTIN, Ben BENAOUISSE en nog enkele werken uit de vaste collectie moeten we helaas laten rusten. Maar u laat ons misschien wel weten wat we gemist hebben.

Heel wat deelnemers aan deze tentoonstelling doken sinds 2007 op in deze kunstblog WATERSCHOENEN. Enkele links hebben we in bovenstaande tekst al opgenomen. Via de zoekbalk bovenaan vindt u er vast nog meer terug.


Maarten Vanden Eynde, Restauration du Lac de Montbel, 2003


'glorious (?) FAILURE'
van 
4 april tot 17 juni 2018
in het
Psychiatrisch Ziekenhuis Duffel
Stationsstraat 22c
2570 DUFFEL

Gratis en vrij te bezoeken
van
woensdag t.e.m. zondag
van
13 tot 17 uur

Wandelgids (4 Euro) en Catalogus (20 Euro) beschikbaar





© Art Spotter / Waterschoenen





zondag 15 april 2018

ART BRUSSELS









Exposanten





From Discovery to RediscoveryDe beurs heeft volgens haar profiel drie duidelijke secties:

DISCOVERY met focus op recente werken (2015-2018) van jonge, opkomende en minder bekende kunstenaars


PRIME met focus op moderne tot hedendaagse kunst van mid-career en gevestigde kunstenaars. Deze sectie biedt de mogelijkheid om de stand uit te breiden met een SOLO presentatie*

REDISCOVERY met focus op kunst van 1917 tot 1987 van levende of overleden kunstenaars, die momenteel niet genoeg erkend, onderschat of vergeten zijn. Deze sectie biedt de mogelijkheid om de stand uit te breiden met een SOLO presentatie** 

SOLO Galeries presenteren een projectvoorstel van één kunstenaar dat een beter inzicht biedt in het werk van een belangrijke kunstenaar


*

Adres & uren

Openingsuren

Donderdag 19 - zondag 22 april 2018
Donderdag 19 april: 17u - 22u (Vernissage*)
Vrijdag 20 april: 11u - 19u
Zaterdag 21 april: 11u - 19u
Zondag 22 april: 11u - 19u 

* Donderdag 19 april: Preview (enkel op uitnodiging) van 11.00 u tot 17.00 & *Vernissage van 17.00 u tot 22.00 u 

Locatie

Tour & Taxis
Havenlaan 86c
1000 Brussel, België



met o.a.


Bruno ROELS

bij Fifty One Gallery





Sofie MULLER

bij Geukens & De Vil




Loïc VAN ZEEBROECK


bij  Dauwens & Beernaert




*
Brussels Gallery Weekend

Forbes.com zei over de week van Art Brussels in april 2017: “Brussel gaat voorop in de Europese hedendaagse kunstwereld in 2017."

Ook in 2018 is 'Art Brussels' trotse hoofdpartner van het Brussels Gallery Weekend. Ook dit jaar organiseert Art Brussels een gratis shuttle service om alle kunstliefhebbers naar de verschillende knooppunten op het artistieke parcours te brengen. 

Meer informatie via 





dinsdag 10 april 2018

VANITY FAIR: Thomas LEROOY en Félicien ROPS in Kasteel Gaasbeek







Wanneer ik op 31 maart 2018 door de dreef naar het kasteel van Gaasbeek wandel, denk ik terug aan een bezoek van bijna 7 jaar geleden voor de tentoonstelling 'Sleeping Beauties'.
Op 30 september 2011 opende de bespreking van de tentoonstelling in WATERSCHOENEN met onderstaande tekst:

"Het huidige uitzicht en de inrichting van dit schitterende lustoord is vooral te danken aan de van oorsprong Franse Marie Peyrat (1840-1923), die door haar huwelijk met Giammartino Arconati Visconti in 1873 de enige echte Markiezin van Gaasbeek werd. Toen haar man een goeie twee jaar later overleed, bleef ze bovendien achter als een steenrijke, niet al te bedroefde weduwe.

Naast paleizen en villa's in Italië werd het kasteel van Gaasbeek haar optrekje waar ze het liefst van al vertoefde. Met een ongelooflijke gretigheid en dito kapitaal liet ze dit kasteel restaureren en herinrichten.

Hoe dan ook is het resultaat meer dan ooit een prachtig kader. Marie Peyrat schonk het in 1921 aan de Belgische Staat. Sinds 1980 is het beheer in handen van de Vlaamse Gemeenschap, die er op een meer dan voortreffelijke wijze zorg voor draagt.
Het domein met wandelpark, bos en kasteel is een groene, historische en artistieke publiekstrekker op een boogscheut van Brussel."

Later konden we met WATERSCHOENEN ook nog verslag uitbrengen van andere tentoonstellingsprojecten:








Op 1 april is het kasteel van Gaasbeek weer uit zijn winterslaap ontwaakt. Tot 4 november kunnen bezoekers in groten getale toestromen. Tijdens de voorbije wintersluiting zijn opnieuw volop plannen uitgewerkt voor tentoonstellingen en activiteiten.
Reeds in 2008, met het project 'Markiezin zkt. Kunst' werd gekozen voor de integratie van hedendaagse kunst in het historische kader van deze opmerkelijke site.
Vanaf 2011 werd met 'Sleeping Beauties' die wisselwerking volop uitgespeeld.

Met de tentoonstelling 'VANITY FAIR' (i.s.m. het Ropsmuseum) start het seizoen 2018 in het teken van VANITAS.
(De titel verwijst ook naar de gelijknamige roman van William TACKERAY.)

Tijdens de zomermaanden volgt dan een herneming van Erwin OLAF's 'Exquisite Corpses' uit 2012 en vanaf september komt Cindy WRIGHT langs met haar fotorealistische schilderijen waarin verval en vergankelijkheid een leidmotief zijn.

Maar nu is het dus tijd voor de confrontatie tussen Thomas LEROOY (°1981) en Félicien ROPS (1833-1898) of hoe gelijklopende thema's en visies behandeld worden door een kunstenaar uit de 21e en een andere uit de 19de eeuw.


.
Thomas Lerooy, Over and over, 2009


Buiten, links van de toegangsdeur, confronteert Lerooy ons in 'Over and over' al met zijn beeldende ideeënwereld. in de bovenstaande sculptuur bundelt hij een hopeloos gevecht tussen kracht en passiviteit. Beeldhouwkunst met klassieke middelen (brons) in eigenzinnige combinaties... dat is het handelsmerk van Thomas Lerooy. Maar ook zijn (in wezen) sculpturale tekeningen vormen een onbetwistbaar onderdeel van zijn oeuvre.

Voor een hedendaagse kunstenaar, die vertrouwd is met de strakke 'white cube' van de galerie of het museum, is de confrontatie met een drukke, historisch geïnspireerde ruimte zoals dit kasteel zeker geen evidente opdracht.

Thomas LEROOY heeft zich in de opeenvolgende zalen niettemin op meesterlijke wijze van zijn taak gekweten. 

De BEZOEKERSGIDS bij deze tentoonstelling begeleidt u op uw wandeling door de talloze kamers.

Eenmaal binnen maakt Thomas Lerooy zich meester van de ruimte, zonder evenwel de omgeving of het werk van zijn 'compagnon de route Rops' uit het oog te verliezen.
De kleine, maar sublieme werken van Rops vormen soms letterlijk en figuurlijk de achtergrond voor de meestal centraal geplaatste sculpturen of gekleurde 'tekeningen' van Lerooy. Een andere keer lijken de rollen omgekeerd en trekt Lerooy zich terug in een hoekje van de kamer. Uiteindelijk fungeren ze als gelijkwaardige gesprekspartners.

Het referentiekader waarbinnen de beide heren werken, wordt al snel duidelijk. Net zoals Rops durft Lerooy zonder schroom roeren in de poel van decadentie en tegengestelde waarden binnen het menselijk bestaan. Begrippen als hypocrisie, opportunisme, vluchtigheid, wedergeboorte, schone schijn, verval, provocatie,... zijn nooit ver weg.
Natuurlijk leggen ze elk hun eigen klemtonen.


Félicien Rops, L'appel aux masses


Voor Thomas Lerooy is de uitvoering van zijn sculpturen in traditionele materialen (brons) van het allergrootste belang, al vraagt de toeschouwer zich meer dan eens af of daar nu een echte gele bal op de vensterbank ligt of wat doet die emmer met 'kleiafval' en een palmboompje (Phoenix, 2017) daar in die donkere hoek naast de vitrines met etsen van Rops staat te doen.

In de galerijzaal ('2' in de bezoekersgids) zorgt Thomas Lerooy met 'Embrace' (2015) via deconstructie en herpositionering van twee lichamen voor een nieuwe verbondenheid, een 'innige acrobatische omhelzing', die door schijnbaar echte (blauwe en gele) plakband benadrukt wordt. 
Aandacht voor detail toont zich ook in de manier waarop hij zijn werk met de omgeving laat dialogeren door te spelen met corresponderende hoogte van de onderste sokkel en de centrale opstelling in de ruimte. 


Thomas Lerooy, Speaking in Tongues, 2014


Ook in de Egmondkamer maakt Thomas Lerooy optimaal gebruik van de omgeving voor de presentatie van zijn sculptuur 'Speaking in Tongues' (2014). Ook hier vloeien de niveaus in elkaar over en laat hij het spaarzame tegenlicht meespelen.

Een klassiek-Griekse, naakte jongeman waaruit talloze flessen met een vreemde substantie (of zijn het 'sensuele tongen') groeien, lijkt ook hier weer te verwijzen naar wegvloeiende kracht die tot passiviteit leidt.
Ik denk onvermijdelijk aan Dali's 'Venus van Milo' met de laden of het met pijlen doorboorde lichaam van Sint-Sebastiaan. Dat laatste thema komt overigens later nog aan bod in de gedeconstrueerde sculptuur 'St.-Sebastiaan. Falling apart together' (2011).

In de volgende kamer toont Lerooy een zeer grote tekening: 'Odalisk' (2016). Daarmee voert hij een dialoog tussen sculptuur en tekening. In een mix van traditionele teken- en schildertechnieken zet hij een klassiek thema binnen de kunst neer. In de uitwerking toont hij zijn gigantische stielkennis in functie van een doorgedreven fantasie en oog voor symboliek.
Hij tekent nooit op nieuw papier, maar steeds op bladen die al een leven achter de rug hebben en brengt die hier als een puzzel samen tot een groter geheel.


Thomas Lerooy, Odalisk, 2016

Maar neem nu eerst de tijd voor een aantal grafische werken van Rops in een klein kabinet. Wij lieten ons vooral verleiden door 'La mort qui danse' en 'Les cousines de la colonelle'.


Félicien Rops, Les cousines de la colonelle


Wij gaan nu het hoekje om (letterlijk dan). Verlies in het gangetje het campagnebeeld van deze tentoonstelling 'Vanity fair' door Thomas Lerooy niet uit het oog.


Thomas Lerooy, Mother and Child, 2011


Met de grote 'gespleten' dubbelsculptuur 'Mother and Child' (2011) centraal voor het bed in de Gotische kamer levert Lerooy alweer een beladen beeld af. Uit de gespleten moederfiguur, waarvan de twee delen toch nog verbonden zijn, strekken zich armen uit die ballonnen vasthouden. Deze letterlijke kruising tussen een piëta en een Christusbeeld belichaamt tegelijk de drang naar een kind en de wederzijdse angst elkaar ooit te moeten loslaten.
De 'Etude pour la tentation' van Rops op de schouwmantel is het 'stoute' antwoord van Rops. Een wulpse naakte vrouw is in de plaats van Christus aan het kruis genageld.

In de volgende kamer legt de sculptuur 'Obelrisk' (2007) het verband met de witte obelisk (symbool van macht) op de tafel.De opeengestapelde hoofden van Romeinse generaals, filosofen en kunstenaars wiens invloed verdwenen in de plooien van de geschiedenis. Ze zijn veroordeeld tot elkaar, oor tegen oor.Hun macht en invloed is onbestaande. Op de top van deze 'Obelrisk' ligt een toefje slagroom... of is het toch gewoon vogelpoep...(?)

Volop tijd voor Félicien Rops in de archiefzaal. In de archiefkasten kunt u perfect inzoomen op de kleine, perfect uitgewerkte prenten van de Meester uit Namen. Neem nu 'La sieste' dat, op de naakte dame na, helemaal de sfeer van deze archiefzaal ademt.
Schijnbaar achteloos vergeten in een hoek staat 'een emmer met kleiresten' uit het atelier van Thomas Lerooy. We vernoemden het reeds eerder. 'Phoenix' (2017) is een bronzen sculptuur. Uit de atelierresten groeit straks weer nieuw werk. Het palmboompje is daar alvast de voorbode van.

En dan ligt daar op de vensterbank dat bronzen vogeltje in die plat geknepen gele bal. 'Fall for gravity' (2017) is eens te meer een bedrieglijk echte bronzen sculptuur.



Thomas Lerooy, Fall for gravity, 2017


Maar onze wandeling is nog lang niet rond.

In de volgende kamer voert Thomas Lerooy zijn indrukwekkende serie 'putti' op. Ze dragen de voornamen van bekende Belgische kunstenaars en presenteren zich als provocerende (b)engeltjes. René, James of Marcel voelen zich ongetwijfeld thuis in hun rol.

De halfronde Ridderzaal weet Lerooy met één sculptuur tot de zijne te maken.
'Need in me' (2010) is eens te meer de verpersoonlijking van zijn filosofie, zijn werkwijze, zijn beeldend vermogen. Vanuit de gang zie je al de man die in zijn eigen (grote) hoofd leeft.


Anoniem, Chimère  & Félicien Rops, Pornocratès


Het meest bekende beeld van Félicien Rops is ongetwijfeld 'Pornocratès'.

Tot 13 mei 2018 loopt in het Museum Rops (Namen) een tentoonstelling rond de verschillende stadia van deze iconische prent. Wij gaan alvast een kijkje nemen en brengen binnenkort verlag uit in 'WATERSCHOENEN'. 

De wisselwerking met de bronzen 'Chimère' (Anoniem ca.1900) vlakbij de prent van Rops zorgt onmiskenbaar voor een extra dimensie.

In de volgende kamer onthouden we het subtiele 'Seduction of Destruction' (2014), waarin  doodgewone flessen, gouden asperges en de overwinning van het leven op de dood een rol spelen.

Nu wacht ons nog het appartement van Marie Peyrat, de 'Markiezin van Gaasbeek'.

In de rode kamer zet Thomas Lerooy de wereld van Marcel Duchamp op zijn kop. Hij haalt de 'Fountain' van Duchamp uit de conceptuele context en gebruikt het 'pissijn' als mal of sokkel voor zijn eigen sculptuur. Ik laat u het resultaat graag zelf ontdekken.

Met 'Le gandin ivre' en andere prenten evoceert Rops perfect de sfeer van het boudoir.

Marie Peyrat kan voortaan slapen in het gezelschap van Thomas Lerooy. De tekeningen rond haar bed kunnen wel eens voor minder zoete dromen zorgen, maar gezien haar speelse reputatie zal ze daar wellicht weinig last van hebben.

In het bad zal ze zich misschien iets minder op haar gemak voelen, vanwege die twee putti met hun kussende doodshoofden in het midden van de kamer (Thomas Lerooy, The Kiss, 2010).
Maar gelukkig is daar ook het speelse, stoute prentje 'Hypocrisie' van Rops.

U bent nog niet verloren gelopen in dit kasteel? Wees gerust, op tijd en stond ontmoet u een support die u het volgende gangetje of de volgende kamer toont. Vroeg of laat geraakt u weer buiten in de schitterende binnentuin.


Un(g) seul désir

Eindigen doen we graag met het motto van Marie Peyrat: 
Un seul désir.

Wij verlangen zeker nog naar een rondje Gaasbeek bij een volgend project. We hebben ook zin om het werk en het tentoonstellingsparcours van Thomas Lerooy verder te volgen. We kijken er bovendien naar uit om nog eens naar het Ropsmuseum in Namen te gaan. Tot slot hebben we veel 'goesting' om weer af en toe eens wat te schrijven over het rijke tentoonstellingsleven.

P.S.: Thomas Lerooy kwam reeds in 2014 aan bod in WATERSCHOENEN, naar aanleiding van tentoonstellingen in 'Maison Particulière' (Brussel).



*





Voor alle info inzake duur, openingsuren, toegangstickets,...

Voor meer informatie over het Kasteel van Gaasbeek www.kasteelvangaasbeek.be


© Art Spotter / Waterschoenen